[ร่วมกิจกรรม a Day in New Day] User: Bluedog / Xeyu<ฟิค#2 No.3 side> หน้า 2 ค่ะ

[アプリコット_Lollip]

ตุ๊กตาน่ารักม๊ากค่ะ แอร๊ยยยยยยยย
//ดีไซน์สุดยอดจริงๆ เซยูจี้ 555+

เป้นฟิคที่อ่านแล้วอบอุ่นมากๆ เลยค่ะพี่หมาหน่อ ^ ^

[หมาหน่อ]

ฟิคคู่ลุงลมกับเซยู มี 2 แบบนะคะ 
ถึงกิจกรรมจะสิ้นสุดไปแล้ว แต่ก็อยากแต่งออกมา เหอะๆ
ขออีกเรื่องเดี่ยว ตั้งใจว่าจะเลิกจิ้นแล้ว
กลัวแฟนๆ ลุงซัลดินจะไม่ชอบใจ (^^"  )

ไม่ค่อยถนัดแต่งฟิคเท่าไร (-w-"  )
อาจมีส่วนที่งงๆ หลายจุด ก็สามารถติชมได้เต็มที่เลยนะคะ

แต่งไปก็นั่งจิ้นกันไป เพราะนึกนิสัยลุงซัลดินไม่ค่อยออก (ฮา)
คำพูดบางคำพูดเลยออกจะไม่สมกับวัยไปบ้าง

ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ
และขอบคุณสำหรับทุกๆ ความคิดเห็นค่ะ (^^   )

---------------------------------------------------------------------------------------------

Fiction#2 'No.28 side'

หิมะที่เคยตกลงเป็นม่านสีขาวขนาดใหญ่
หากตอนนี้เหลือเพียงหิมะที่ปกคลุมพื้นที่ทั่วบริเวณ

ปราสาทสีขาวขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ในโลก The World That Never Was
กลับมาปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจนอีกครั้งบนท้องฟ้าที่มืดสนิท
ปราสาทซึ่งเป็นศูนย์บัญชาการของกลุ่มโนบอร์ดี้ ที่เรียกตนเองว่าจูซังคิคัง

ระเบียงของปราสาททางด้านตะวันออก เป็นตำแหน่งที่สายลมแรกของวันพัดผ่าน
สถานที่ที่มักพบกับสมาชิกขององค์กร หมายเลข 28 อยู่เป็นประจำในช่วงเช้า
ผมสีฟ้าที่ปลิวไปพร้อมกับสายลม ใบหน้าสีขาวเนียน
ดวงตาที่มองเหม่อออกไป ไม่รู้ว่าสมาชิกคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่
เป็นภาพที่สมาชิกคนอื่นๆ มักเห็นอยู่เป็นประจำ

แต่ว่าวันนี้...ท่าทางของสมาชิกคนนี้ นั้นแตกต่างไป

ท่าทางที่ไม่ปกติ เหมือนกำลังคิดตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง
แววตาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ใบหน้ามีสีแดงเรื่อ
ในมือกำลังถือถุงอะไรสักอย่าง ของที่ใส่อยู่ข้างใน
ดูจากการถือกึ่งขย่ำของเจ้าของ ทำให้รู้ว่าต้องเป็นของที่มีน้ำหนักเบาและอ่อนนุ่ม

"นี่เราเป็นบ้าอะไรกันนะ...."

เซยูบ่นพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่ขอให้ไซอิกซ์เมดริคช่วยสอนถักไหมพรม
เธอก็ต้องใช้เวลานานหลายวันกว่าจะถักออกมาได้เป็นสิ่งของมาสักชิ้นหนึ่ง
ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะถักให้กับใครสักคนหนึ่ง แต่พอทำเสร็จจริงๆ ก็เกิดไม่มั่นใจขึ้นมา

....โนบอร์ดี้ไม่มีหัวใจ ไม่มีความรู้สึก และสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่นี้ มันคืออะไร?....

เซยูหยิบหยิบสิ่งของที่อยู่ในถุงออกมา
และทำให้นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมา คนที่ถือได้ว่าเป็นอาจารย์ เป็นรุ่นพี่ที่ตนเคารพ
และเป็นผู้ที่พาตนเข้ามาสู่องค์กรแห่งนี้

..........................................
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................

เกิดพายุหมุนอย่างรุนแรงกลางเมือง Dark City ภายในใจกลางพายุได้มีร่างๆ หนึ่งปรากฎอยู่

รอบพายุหมุนมีโนบอร์ดี้ที่มีรูปร่างเหมือนกับนก พยายามปกป้องเจ้านายของพวกมัน
จากโนบอร์ดี้อีกกลุ่มที่กำลังเข้ามาเพื่อหยุดกระแสลมที่ควบคุมไม่ได้นี้

การต่อสู้ดำเนินต่อไป ก็ปรากฎร่างๆ หนึ่งในเสื้อหนังสีดำออกมาจากความมืด
ร่างๆ ของผู้มาเยือนใหม่ได้สร้างพายุที่มีทิศทางการหมุนตรงข้ามกัน เข้าปะทะกับพายุอีกลูก

.....ใคร? ใครอยู่ตรงนั้น? มองไม่เห็นเลย.....

พายุทั้งสองลูกต่างสลายหายออกไป ทำให้ร่างที่อยู่ภายในพายุปรากฎออกมา
ร่างของหญิงสาวผมสีฟ้า ลอยอยู่กลางอากาศ
ถึงใบหน้าจะมองตรงมายังผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ที่พื้น แต่สายตากลับมองทะลุเลยออกไป
เหมือนกับมองไม่เห็นร่างที่อยู่ข้างล่าง

"ใคร?"

ร่างที่อยู่ผ่านใต้เสื้อหนังสีดำสนิท ยืนนิ่งไม่ตอบอะไร

"ต้องการอะไร?"

".........คิงด้อมฮาร์ท นั้นคือสิ่งที่โนบอร์ดี้อย่างพวกเราต้องการ เพื่อการมีตัวตน"

"พวกเรา? โนบอร์ดี้?"

"มาร่วมมือกับพวกเรา และเธอก็จะสามารถหาคำตอบของคำถามเหล่านั้นได้"

หญิงสาวค่อยๆ สลายพลังของตนและลงมายืนอยู่ที่พื้น

"ยินดีต้อนรับ สมาชิกจูซังคิคังหมายเลข 28 เซยู...."

นั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับชื่อและเข้ามาเป็นสมาชิกของจูซังคิคัง

..........................................
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................

ระหว่างที่เซยูกำลังจมอยู่กับความคิดของตน จนไม่รู้สึกถึงสมาชิกอีกคนที่กำลังเดินเข้ามา

"กำลังคิดอะไรอยู่?"

!!!!!!!!!!!!!! (O_๐; ) เซยูรีบเก็บของเข้าถุงอย่างรวดเร็วและกอดเอาไว้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็น
อีกฝ่ายที่เป็นคนๆ เดียวกับที่เธอกำลังนึกถึงอยู่เมื่อสักครู่

หัวหน้าสายธาตุลม สมาชิกจูซังคิคังหมายเลข 3 ซัลดิน

"ซะ...ซัลดิน" เซยูหันไปพูดกับซัลดิน และพยายามซ่อนถุงไว้ข้างหลัง ถึงจะรู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางซ่อนได้หรอก (T-T)

"........................ฉันเอาเอกสารเรื่องภารกิจคราวหน้าที่เธอต้องไปทำมาให้"

ถึงเซยูจะมองไม่เห็นซัลดิน แต่เธอก็พอรู้ระยะห่างที่ยืนอยู่จากเสียงที่ได้ยิน
เอื้อมแขนไปเอาไม่ถึง ต้องเดินเข้าไปหาสินะ.....

เซยูเดินเฉไปทางด้านข้างอย่างช้าๆ พยายามซ่อนของที่อยู่ข้างหลังไปหา

"....เป็นปูรึไง?"

เหมือนมีลูกศรปักกลางหน้าผาก คำพูดสั้นๆ ที่ทำเอาเซยูหน้าร้อนขึ้นมาทันที
เซยูกลับมายืนตรงๆ (คิดว่า)ตรงหน้าของซัลดิน และยื่นมือออกไป ซัลดินก็ส่งเอกสารให้
ดูท่าทางจะเป็นภารกิจที่สำคัญมาก ถึงขนาดปิดไว้มิดชิดอย่างดี...

"เออ...ขอบคุณ"

"...........งั้นฉันไปก่อนล่ะ" ซัลดินหันหลังและกำลังจะเดินไป

'เดี๋ยว' เซยูตั้งใจจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ก็พูดไม่ออก
ตอนนี้เซยูรู้สึกหายใจไม่ค่อยถนัดนัก สิ่งที่อยากจะพูดเหมือนกับถูกลมหายใจของตัวเองกลืนกลับเข้าไป
มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ความสุขุมที่เคยมี ทุกอย่างหายไปหมด เซยูได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งๆ

แค่เอาของให้แค่นี้ แค่นี้เท่านั้น....ทำไมเราถึงทำไม่ได้ น่าสมเพชชมัด....

'กึก...กึก...กึก'

เสียงฝีเท้าของซัลดินนั้นไม่ได้ห่างออกไป แต่มันกลับเข้ามาใกล้และมาหยุดอยู่ตรงหน้า
เซยูเงยหน้าขึ้น เธอสามารถมองเห็นได้ลางๆ แล้วว่ามีคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"เธอมีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า?"

ถามออกมาเหมือนกับอ่านความคิดได้ซ่ะอย่างนั้น......

"อะ....เออ...."

"เกี่ยวกับของที่อยู่ข้างหลังเธอใช่มั๊ย?" ใช่แน่ๆ ซัลดินต้องอ่านใจได้แน่ๆ (T-T  )

"อืม" เซยูตอบเสียงเบาๆ พร้อมกับถือถุงออกมาไว้ข้างหน้า
"พอดีฉันเห็นว่าช่วงนี้อากาศมันหนาว ก็เลยไปขอให้ไซอิกซ์เมดริคช่วยสอนทำน่ะ
มันอาจจะไม่ค่อยสวยเท่าไร....."

"โนบอร์ดี้อย่างพวกเรามีความรู้สึกด้วยอย่างนั้นเรอะ"

"นะ..นั้นสินะ....งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษที่รบกวนนะ"

เหมือนกับถูกปฏิเสธทางอ้อม เซยูพยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรออกไป
ทำตัวให้ปกติที่สุด แต่ก็ไม่กล้าที่จะเงยหน้า ไม่กล้าที่จะมองตรงๆ

.....ทำไมต่อหน้าคนๆ นี้ เราถึงได้อ่อนแอขนาดนี้กัน.....

".........และใครบอกว่าฉันจะไม่เอา"

"หะ....หา" เซยูเงยหน้าขึ้นมาอย่าง งงๆ

"แต่ว่าฉันไม่เคยใช้ผ้าพันคอมาก่อน ช่วยพันให้ได้รึเปล่า?"

หน้าร้อนวาบขึ้นมาในทันที พันเองได้มั๊ย.........แค่จะเอาให้ก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว
แต่คนอย่างซัลดินไม่เคยพูดล้อเล่นกับใครซ่ะด้วยสิ.....จะให้พันให้จริงๆ เหรอเนี่ย?

เซยูหยิบผ้าพันคอออกมาจากถุง ผ้าพันคอที่อาจไม่สวยมากนัก แต่ถือว่าดีสำหรับคนที่ถักเองครั้งแรก
จับผ้าพันอ้อมผ่านไปทางด้านหลัง โอบรอบคอของซัลดิน พยายามให้มือสั่นน้อยที่สุด
เซยูรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ต้องกับเส้นผมของเธอ

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงของสายลมที่เหมือนกับเสียงกระซิบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน

หลังจากที่พันรอบคออย่างรวบๆ 2 รอบ เซยูก็จับให้ปลายด้านหนึ่งไปห้อยไว้ข้างหลัง
และจัดให้ปลายอีกข้างไว้ข้างหน้า ค่อยๆใช้มือไล้ไปตามชายผ้าพันคอด้านหน้า
เพื่อดูว่าจัดได้เรียบร้อยดีหรือไม่

มือนั้นค่อยๆ ลูบผ่านแผ่นอก ถึงแม้ว่าจะมีผ้าพันคอและถุงมือกั้นไว้
แต่ก็ทำให้รู้ถึงความอบอุ่น การมีตัวตนของคนตรงหน้า

"เรียบร้อย...." เซยูบอกกับซัลดิน เมื่อตนจัดการพันผ้าพันคอให้อย่างเรียบร้อย

"..............อืม" ซัลดินลูบศีรษะของเซยู เหมือนกับเป็นการบอกว่าขอบคุณ

".....เออ...."

"หืม?"

"......ไม่มีอะไร....เอาไว้วันหลังแล้วกัน ซัลดินต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ?"

"...........งั้นฉันไปก่อนล่ะ"

เมื่อซัลดินเดินจากไป เซยูจึงเปิดซองเอกสารที่ซัลดินเอามาให้เมื่อสักครู่นี้
คำสั่งให้จัดการกับคนทรยศ 'ร็อคซัส'
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................

มีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดออกไป แต่คิดว่าอยากจะให้เวลากับตัวเอง ได้คิดทบทวนให้ดีๆ

มีคำพูดหลายๆ อย่าง ที่อยากจะบอกก่อนวันนั้นจะมาถึง

วันที่โนบอร์ดี้อย่างพวกเราอาจต้องสลายไป กลับไปสู่ๆ ที่ที่ควรจะเป็น

แต่ไม่คิดว่าวันๆ นั้นจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................
..........................................

-End-
Fiction#2 'No.28 side'

---------------------------------------------------------------------------------------------

เดี๋ยวแบบ 2 จะมาต่อในภายหลังนะคะ

////กลิ้งไปทำงานต่อ////

---------------------------------------------------------------------------------------------
Special

วัน ๆ หนึ่ง ณ ปราสาทในโลก The World That Never Was

"ซัลดิน ถ้าได้พลังของคิงด้อมฮาร์ทมาแล้ว โนบอร์ดี้ก็สามารถมีตัวตนได้ใช่มั๊ย"
"อืม นั้นคือสาเหตุที่มีพวกเราจูซังคิคังยังไงล่ะ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็จะสามารถมองเห็นโนบอร์ดี้ได้สิ"
"ใช่ ถ้าเธอมองเห็นสมาชิกแต่ละคน มันคงอาจไม่เป็นอย่างที่เธอคิดก็ได้"(หัวเราะ)
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังอยากเห็นอยู่ดี โดยเฉพาะ...."
"ใคร?"
"...............มาเซนิคตอนถอดหน้ากากล่ะมั้ง"
"อยากฝันร้ายไปตลอดชีวิตโนบอร์ดี้รึไง"
"แล้วจะมาทำเสียงดุใส่ทำไมค่ะเนี่ย..."
".......ไม่ได้ทำ! เธอไปทำงานได้แล้ว (-_-+  )"
" ค่ะ (+-_-)"

ซิกบาร์: "ทะเลาะอะไรกันอยู่ฟ่ะ ไอ่คุณรุ่นพี่รุ่นน้อง!! ลมแรงจนจะยืนไม่อยู่แล้วนะโว๊ย!!!"
"ไม่ได้ทะเลาะ!!"
ซิกบาร์: "งั้นก็คงคุยกันสนุกสนานมากเลยสินะ!!!"
"ใช่!!"
ซิกบาร์: "ฉันประชดโว๊ยยยยยยยยยย!!!"

(เขียนไปๆมาๆ ทำไมเป็นยังงี้ไปได้นะ...)(ลูกน้องสตาร์ถูกเผาซ่ะอย่างนั้น เหอะๆ ขออภัยจ้า)

[steelbus]

คู่สายลม  หุๆ
"เป็นปูรึไง?"  <<<<<  ฮาดีนะตรงนี้

สนุกมากครับ

(ยังมี ฟิค หมายเลข 2 ต่ออีกเหรอครับ!!!)

[Starheart]

"เป็นปูรึไง?"  พูดตรงใจมากท่านซัลดิน

เซยูต้องพันผ้าให้เลยเหรอเนี่ย ลุงลมขรึมแต่เหมือนติดจะซื่อหน่อยๆเนอะ

เอาลูกชายเข้าฉากไม่ว่าอะไรหรอกคร้าบ(ให้มันมีบทกล่าวถึงบ้างเหอะ ลำพังช่วงนี้ตัวพ่อหมดไฟแต่งฟิค) แต่ถ้าอยากเห็นหน้าน้องเขาจริงๆ บอกเซยูไปดูหน้าทูเฟสใน Dark Knight ก็ได้ คล้ายๆกัน(แค่คูณ 2 ไม่ใช่ครึ่งซีก)

อย่าเพิ่งเลิกจิ้นเลยน้า รักคู่นี้อ่า ปูลมกับลุงลม

[CLOVERTALE]

กร๊าซซซซ

น่ารักมาก "เป็นปูเรอะไง" อิอิ
(ตอบไปเลยว่าเยส)

ฟิคน่ารักจริงๆนะ  ตกลงจะไม่เลิกจิ้งลุงมักกรลมแล้วใช่ไหมนี่ อ้าว แล้วเจ้าเสือลมตาเดียวล่ะ
อดกินปูเสียแล้ว


ตอนจบฟิค...เอาล่ะสิ  ร็อคกี้นำความซวยมาเยือนจูซังอีกแล้ววววว

ป.ล.  อยากวาดตอนเซยูใส่ผ้าพันคอให้จังเล้ยยย ผ้าสีไรอ่ะคะ

[หมาหน่อ]

*หมายเหตุ* ฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่่องของเกมส์ Kingdom Heart แต่อย่างใด

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณน้องสตาร์ที่แนะเรื่องเขียนฟิคนะคะ ชี้ทางสว่างในการเขียน
ขอขอบคุณเพื่อนกวาง ที่โดนบังคับให้ช่วยคิดเรื่องของภาษาที่ใช้เขียน
คราวก่อนก็โดสั้น 7 หน้า  'Can you see me?' จึงขอรับประกันความน้ำ้เน่า
ฟิคคู่ลุงลมกับปูลม อีกแบบหนึ่งค่ะ
คราวก่อนเป็นเรื่องผ่านมุมมองของเซยู เนื้อเรื่องจึงไม่ยาวมากนัก เพราะเซยูมองไม่เห็นโนบอร์ดี้
แต่พอเป็นเนื้อเรื่องผ่านมุมมองลองลุงซัลฯ เนื้อเรื่องเลยเยอะหน่อย แถมคิดยากอีกต่างหาก
นั่งจิ้นไปจิ้นมา มานั่งอ่านอีกทีก็เริ่มงงๆ เหอะๆ (หัวเราะแห้งๆ)

ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ

---------------------------------------------------------------------------------------------



.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................

"มองไม่เห็นเฉพาะโนบอร์ดี้อย่างนั้นสินะ......"

ชายผู้เป็นหัวหน้าของจูซังคิคัง กำลังซักถามเกี่ยวกับสมาชิกใหม่ หมายเลข 28
ที่ยืนอยู่ใจกลางของห้องประชุมสีขาว ถูกล้อมรอบไปด้วยเก้าอี้ของสมาชิกหมายเลขอื่น
หากตอนนี้มีเพียง สมาชิกหมายเลขต้นๆ เท่านั้นเข้ามาร่วมการประชุม

"ค่ะ"

สมาชิกใหม่ที่ตอนนี้อยู่ในเสื้อหนังสีดำ เครื่องแบบประจำองค์
กล่าวตอบกับหัวหน้าขององค์กร

"แล้วมันจะไม่เป็นอุปสรรคต่อภารกิจอย่างงั้นเหรอ....
เกิดไปโจมตีใส่โนบอร์ดี้ด้วยกันเข้าล่ะ
แทนที่จะช่วยให้ภารกิจเสร็จลุล่วง มันอาจจะแย่ลงก็ได้"

สมาชิกหมายเลข 2 ถามออกมา เมื่อรู้ถึงความบกพร่องของสมาชิกใหม่
ถึงองค์กรจะต้องการสมาชิกเข้ามาเพิ่ม แต่เค้าก็ไม่ต้องการสมาชิกมีสภาพที่ไม่พร้อมทำงานเท่าไรนัก

"ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ ฉันจะพยายามไม่ก่อปัญหาให้คุณเด็ดขาด"

"เธอมั่นใจขนาดนั้นเชียว ว่าจะไม่ทำตัวให้กลายเป็นตัวถ่วงน่ะ"

"ฉันขอรับประกันด้วยชีวิต"

เจอกับคำตอบที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น จริงจังและซื่อตรง
สมาชิกหมายเลข 2 ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"หึ ท่าทางจะเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ยตัวแค่นี้"

น้ำเสียงของหมายเลข 2 ดูเหมือนจะผ่อนคลาย ต่างจากก่อนหน้านี้
และเตรียมพร้อมจะฉะฝีปากกับสมาชิกใหม่ต่อ

"พอได้แล้ว!"

เสียงของสมาชิกอีกคนดังขึ้น สงครามขนาดย่อมหยุดลงทันที

"นายคงได้รับข้อมูลเกี่ยวกับภารกิจใหม่แล้วสินะ"

หัวหน้าขององค์กรหันไปพูดกับสมาชิกหมายเลข 3 ที่ตนได้ส่งไปตามหาสมาชิกคนใหม่คนนี้

"ครับ"

"ดีมาก......ตอนนี้สมาชิกในองค์กรมีเพิ่มขึ้นมาก ฉันคงไม่สามารถจัดการได้ทั้งหมด
ฉันขอมอบอำนาจให้กับนาย ในการสั่งการกับสมาชิกใหม่นี้ได้ตามที่ต้องการ
ภารกิจเสร็จเมื่อไร อย่าลืมเขียนรายงานมาด้วยล่ะ...."

หัวหน้าขององค์กรพูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนที่จะเปิดประตูมิติ และหายเข้าไป

สมาชิกหมายเลข 3 กระโดดลงจากเก้าอี้ เดินตรงไปยังสมาชิกใต้บังคับบัญชาของตนนับตั้งแต่ตอนนี้
โดยมีสมาชิกหมายเลข 2 นั่งมองอย่างอารมณ์ดี และเริ่มก่อสงครามขึ้นอีกครั้ง

"เฮ้ย~เดินเข้าไปก็ระวังหมากัดด้วยล่ะ เห็นตัวเล็กๆ อย่างนั้น ท่าทางจะดุไม่ใช่เล่น"

"นายเงียบไปดีกว่า ซิกบาร์" ....สงครามสงบในทันที

ซิกบาร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี และกระโดดตามลงมา

"ว่าแต่ ชื่ออะไรน่ะ? ฉันชื่อซิกบาร์"

"เซยู....และคุณชื่ออะไร?" เซยูหันไปมองสมาชิกหมายเลข 3 เพราะตั้งแต่พาเข้ามาในองค์กร ก็ยังไม่ได้บอกชื่ออะไรเลย

"...ซัลดิน"
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................

หัวหน้าสายธาตุลมถือเอกสารภารกิจ เดินไปตามทางเดินทางด้านตะวันออกของปราสาท
เพื่อนำเอกสารไปให้กับสมาชิกใต้บังคับบัญชาของตน

"ว่าไง? พี่เลี้ยงเด็ก" คำพูดหยอกเล่นแบบนี้คงเป็นใครไม่ได้ นอกจากเจ้าตัวที่กำลังลอยกลับหัวอยู่กลางอากาศ

"มีอะไรก็ว่ามาซิกบาร์ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันเหมือนนายหรอก"

"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ หลอกด่ากันนี่หวา....ว่าแต่รีบไปไหนของนาย ซัลดิน?"

"เอาเอกสารเกี่ยวกับภารกิจไปให้ยายเด็กนั่นน่ะ" ซัลดินยกเอกสารให้ซิกบาร์ดู เป็นเอกสารที่ท่าทางจะสำคัญมากทีเดียว

"ถึงกับเอาไปให้ด้วยตัวเองเลยเรอะ"

"ฉันเอาไปให้มันจะเร็วกว่าให้เจ้าตัวมาเอาเอง...."

"รู้สึกนายเอ็นดูเด็กนั้นเป็นพิเศษนะ" ซิกบาร์ยังคงหยอกล้อต่อไป ทั้งๆที่ลอยกลับหัวอยู่กลางอากาศ

"เพราะมันเป็นคำสั่งจากเซมนัส ให้ฉันคอยควบคุมดูแลเด็กนั้นด้วย"

"นายก็ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลยนิ~ เรื่องการมองเห็นของเซยู
เดี๋ยวนี้ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำงานแล้วนี่นา~เลิกเป็นห่วงได้แล้ว"

"เป็นห่วง? โนบอร์ดี้อย่างพวกเราจะมีความรู้สึกแบบนั้นได้ยังไงกัน.."

ซัลดินตอบกับซิกบาร์ แต่สายตานั้นมองออกไปทางอื่น
สายตานิ่งเฉย ที่ซ่อนความคิดบางอย่างเอาไว้ ความคิดที่ไม่อยากจะยอมรับมัน

"ไม่ห่วงเลยเหรอ~ หรือว่า.....หวง? ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า!"

ซัลดินเรียกหอกสายลมทั้ง 6 เล่มออกมา หวังงัดร่างที่ห้อยหัวอยู่กลางอากาศ
ลงมากระทืบที่พื้นให้จมทะลุไปถึงชั้นล่าง แต่ดูเหมือนร่างนั้นจะหัวเราะชอบใจและหลบได้อย่างหวุดหวิด

"ฮะฮะฮะ...ล้อเล่นๆ รีบไปได้แล้ว ระวังอีกฝ่ายจะรอนานนะเว้ย~
ดูท่าทางเซยูเองก็อยากเจอนายเหมือนกัน สงสัยจะมีเรื่องสำคัญ" ซิกบาร์พูดออกมาอย่างมีเลศนัย

"อย่างนั้นเรอะ"

"แกนี้มันเถรตรง จนไม่หันมองอะไรรอบๆ เลยรึไง?"

"......."
ไม่ใช่มองไม่เห็น แต่ไม่อยากมอง.....เพราะอาจจะไม่สามารถหยุด 'ความคิด' นั้นเอาไว้ได้

ซิกบาร์ถอนหายใจก่อนกลับตัวลงมายืนที่พื้นด้วยท่าทางสบายๆ ห่างจากอีกฝ่าย เพื่อความปลอดภัย แต่.....


%$#@*(&)_#@!!!!!!!!!

ซิกบาร์ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ปล่อยให้ซัลดินยืนมองภาพชายตาเดียวตรงหน้าด้วยความสงสัย...

"โทษทีๆ.....เลือดลงหัว..............หน้ามืด...."

( -_- )

.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................

ซัลดินเดินมาเกือบถึงระเบียงทางด้านตะวันออก สถานที่ที่มักพบกับสมาชิกหมายเลข 28
สายลมแรกของวันที่พัดผ่านไป ทำให้ซัลดินสามารถรับรู้ได้ถึงสมาชิกคนนั้นกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงตรงหน้านี้ ถึงแม้ว่าจะห่างออกไป

ซัลดินเดินไปถึงระเบียงก็พบกับร่างของสมาชิกดังกล่าว...
ซึ่งกำลังยืนคิดอะไรบางอย่างจนไม่รู้สึกว่าตนนั้นกำลังยืนมองอยู่

ผมสีฟ้าที่ปลิวไปพร้อมกับสายลม ใบหน้าสีขาวเนียน ดวงตาสีฟ้า-ขาว
ริมฝีปากสีแดงอ่อน ที่ดูเด่นในชุดเสื้อหนังสีดำ ภาพนั้นไม่ได้แตกต่างอะไรจากเดิมเลยตั้งแต่ครั้งแรก...

แต่ทำไมวันนี้ดูเหมือนหน้าจะแดงมากกว่าปกติ?

"นี่เราเป็นบ้าอะไรกันนะ...." จู่ๆ คนที่กำลังถูกจ้องมองอยู่ก็พึมพำกับตัวเอง ซัลดินจึงสังเกตเห็นถุงที่อยู่ในมือ

ถุงอะไรบางอย่าง ที่เจ้าของหยิบของข้างในออกมาและมองของสิ่งนั้นอย่างถนุถนอม
นั้นมัน...ผ้าพันคอ......ดูจากการถักแล้ว ต้องทำเองแน่ๆ และคงไม่ได้ทำมาใช้เองอย่างแน่นอน
เพราะผ้าพันคอนั้นผืนใหญ่พอสมควร ไม่มีทางที่คอเล็กๆ นั้นจะใส่ได้เด็ดขาด....

(หรือจะพันปิดขึ้นมาถึงหน้า? -_-")

.................
.................
.................

"กำลังคิดอะไรอยู่?"

ไหล่ของสมาชิกหมายเลข 28 กระตุกขึ้นเฮือก และรีบซ่อนผ้าพันคอเก็บใส่ถุงอย่างรวดเร็ว

"ซะ...ซัลดิน" เซยูหันมาพูดกับซัลดินและพยายามซ่อนถุงไว้ข้างหลังอย่างผิดสังเกต
ไม่อยากให้เห็นขนาดนั้นเชียว?......

"ฉันเอาเอกสารเรื่องภารกิจคราวหน้าที่เธอต้องไปทำมาให้"


ซัลดินยืนอยู่ห่างจากเซยูพอประมาณ กะเดินเอาเข้าไปให้อยู่หรอก
แต่เห็นท่าทางแบบนั้น.....มันน่าหงุดหงิด....อย่างบอกไม่ถูก

เซยูค่อยๆ เดินเฉไปทางด้านข้างบวกกับทรงผมแฉกๆ นั้น...

"....เป็นปูรึไง?"


เซยูรีบหันตัวมายืนตรงๆ ทันที
และยื่นมือมารับเอกสาร มืออีกข้างก็ยังคงซ่อนถุงนั้นไว้ข้างหลัง

"เออ...ขอบคุณ"

"...........งั้นฉันไปก่อนล่ะ" ซัลดินหันหลัง กำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป
แต่ไม่รู้เพราะอะไร กลับเหลือบมองอีกฝ่าย ที่เหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ก็หยุดไป

เซยูเอาแต่ก้มหน้าก้มตา จึงมองไม่เห็นใบหน้า
แต่ดูจากไหล่ที่สั่นน้อยๆ ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะร้องไห้?

ซัลดินไม่แน่ใจกับภาพที่เห็น....แต่ก็ไม่อยากจะปล่อยไว้เฉยๆ
ไม่อยากเดินจากไป พร้อมกับความคิดที่กำัลังสับสน ที่คอยรบกวนเค้าอยู่เสมอ

จึงเดินเข้าไปใกล้....ใกล้พอที่จะทำให้เห็นร่างนั้นได้ชัดเจน
ร่างตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนเช่นเดียวกัน

"เธอมีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า?"


"อะ....เออ...."


"เกี่ยวกับของที่อยู่ข้างหลังเธอใช่มั๊ย?" พูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเกิดว่าไม่ใช่ขึ้นมา จะทำหน้ายังไงดีล่ะ.....


"อืม" เซยูตอบเสียงเบาๆ พร้อมกับถือถุงออกมาไว้ข้างหน้า ถุงใส่ผ้าพันคอที่เถัจ้าตัวถักขึ้นมาเอง
ที่ไม่อยากให้เห็นก็เพราะอย่างนี้เองสินะ....

"พอดีฉันเห็นว่าช่วงนี้อากาศมันหนาว ก็เลยไปขอให้ไซอิกซ์เมดริคช่วยสอนทำน่ะ
มันอาจจะไม่ค่อยสวยเท่าไร....."


"โนบอร์ดี้อย่างพวกเรามีความรู้สึกด้วยอย่างนั้นเรอะ"


"นะ..นั้นสินะ....งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษที่รบกวนนะ" น้ำเสียงของเซยูฟังดูเบาลงในช่วงท้าย
นี้ฉันเข้มงวดกับเด็กนี้มากไปรึเปล่า....





".........และใครบอกว่าฉันจะไม่เอา"


"หะ....หา" เซยูเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว และมองตรงมาด้วยสีหน้าตกใจ แก้มสีแดงเรื่อนิดๆ

"แต่ว่าฉันไม่เคยใช้ผ้าพันคอมาก่อน ช่วยพันให้ได้รึเปล่า?" พูดโกหกออกไปอย่างหน้าตาเฉย....

เซยูไม่ตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้ารับน้อยๆ พร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำจนถึงใบหูและค่อยๆ หยิบผ้าพันคอออกมาจากถุง
ด้วยความสูงที่ต่างกันมาก ร่างเล็กจึงต้องเขย่งเท้า เพื่อที่จะสามารถเอื้อมแขนไปคล้องผ้าพันคอให้กับร่างสูงได้

ทำให้ร่างทั้งสองนั้นใกล้กันมาก จนสามารถสัมผัสได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมสีฟ้า

เซยูอาจจะไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ทุกการกระทำของตน กำลังตกอยู่ในสายตาของอีกฝ่าย

ความคิดที่ซัลดินพยายามเก็บไว้มานาน ความคิดที่ไม่อยากจะยอมรับมัน
เพราะยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับโนบอร์ดี้..............

แต่ว่าตอนนี้ แค่ตอนนี้เท่านั้น อยากจะโอบร่างตรงหน้าไว้เพียงผู้เดียว
อยากรับรู้ถึงการมีตัวตน และอยากให้อีกฝ่ายรับรู้เช่นกัน

ซัลดินค่อยๆ เอื้อมมือออกไป.....แต่ก็ต้องชะงักไว้ เพราะเสียงของคนข้างหน้าดังขึ้น

"เรียบร้อย...." เซยูจัดการพันผ้าพันคอให้อย่างเรียบร้อย


"อืม" มือที่ค้างอยู่....จึงเปลี่ยนไปลูบศีรษะของหญิงสาวแทน เป็นเชิงขอบคุณ


".....เออ...."

"หืม?"

"......ไม่มีอะไร....เอาไว้วันหลังแล้วกัน ซัลดินต้องรีบไปไม่ใช่เหรอ?"

"...........งั้นฉันไปก่อนล่ะ"

ซัลดินสงสัยว่าเซยูต้องการจะพูดอะไรกับเค้า แต่เมื่ออีกฝ่ายบอกแบบนั้น
เค้าจึงต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ และเดินจากไปเงียบๆ

ในขณะที่เซยูยิ้มบางๆ ส่งให้กับตน

โดยที่ไม่รู้เลยว่า นั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้พบกับเซยู ณ ที่ตรงนี้
และเป็นครั้งสุดท้ายของ 'ความคิด' ที่สับสนเหล่านั้น....

ก่อนที่จะถูกเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ

.....................................................................
.....................................................................
.....................................................................

-End-
Fiction#2 'No.3 side'

---------------------------------------------------------------------------------------------

Final

"ดูเหมือนว่าหมายเลข 28 จะไม่สามารถกำจัดผู้ทรยศได้" หัวหน้าขององค์กรพูดขึ้นมา เมื่อเค้าได้รับรายงานภารกิจที่ล้มเหลว

"รู้สึกว่ายังไม่สลายไป แต่ดูท่าทางจะได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก..."
สมาชิกหมายเลข 7 รายงานเกี่ยวกับภารกิจ ซึ่งตนได้ไปสังเกตการณ์ดู

"เจ้าตัวเคยพูดไว้ไม่ใช่เรอะว่าจะขอรับประกันด้วยชีวิต"

.................
.................

ซิกบาร์เดินถือเอกสารที่พึ่งได้รับมอบหมายมาจากหัวหน้า ด้วยสีหน้าที่จริงจังต่างจากปกติ
เดินตรงไปหาสมาชิกหมายเลขถัดจากตน

"เฮ้ย! ซัลดิน ฉันขี้เกียจทำงาน ทำแทนให้ที"

ซิกบาร์ยัดเอกสารใส่มืออีกฝ่าย

"อะไรของนาย...." ซัลดินหันไปพูดกับซิกบาร์ด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ และเห็นข้อความบนเอกสาร

'กำจัด สมาชิกหมายเลข 28'

"ผู้ที่ไม่สามารถทำภารกิจของพวกเราให้ลุล่วงได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับทรยศ ที่ต้องถูกกำจัด.....
เซมนัสบอกกับฉันมาอย่างนี้น่ะ ตอนนี้ก็ส่งโนบอร์ดี้ตามไปจัดการแล้วบางส่วน
ที่เหลือฝากนายทำแทนล่ะกัน"
ซิกบาร์ปัดความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับซัลดิน  เพราะคิดว่าการทำแบบนี้ มันคงจะดีที่สุด

ซัลดินไม่ตอบอะไร ได้แต่ยืนมองเอกสารที่อยู่ในมือ

.......ฉันเป็นคนพาเธอเข้ามาเป็นสมาชิกขององค์กร
.......คอยควบคุมดูแล สั่งสอนในหลายๆ เรื่อง

"ตกลง"

.......และฉันจะเป็นคนทำลายเธอด้วยตัวของฉันเอง....

[Starheart]

  ป๋าใจร้าย!!!! (เดี๋ยวมาเซนิคจะพาคณะหุ่นยนต์ไปตั้งม๊อบหน้าห้องทำงาน คอยดู๊!!!)

ลุงมังกรก็แทนที่จะรีบกอด โอ้ว เสียดายไปตลอดชีวิตกลวงๆที่เหลือนั่นมั้ยล่ะลุ๊ง!!!!!

ซิกบาร์เห็นชอบแหย่ ที่จริงดูๆไปมันก็แอบเป็นพ่อสื่อให้เหมือนกันนะเนี่ย (นิสัยไม่เลวนี่หว่าตาเฒ่า)

จบแค่นี้เหรอ....บ๊ายบายเซยู


และคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้.... ไอ้ร๊อคซาส!!!!!!!!!!! ไอ้คนทรยศ!!!! หนีไปมีเพื่อนใหม่เล่นเอาเพื่อนเก่าตายเป็นใบไม้ร่วงเลยรู้ตัวมั้ยเนี่ย!!!! แกได้หัวใจ(กับนามิเนะ)ส่วนคนอื่นเสียหัวใจ!! ไอ้เลวเอ๊ย!!!!!

ฟู่ว ค่อยโล่งหน่อย

[หมาหน่อ]

เอาข้อความยัดลงไปในอันเดียวไม่ได้ เลยต้องมาตอบ 2 กระทู้ TwT ขออภัยนะคะ
รู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้มีหลายอารมณ์ดีมั๊ยค่ะ? (เขียนเนื้อเรื่องมั่วก็บอกมาเต๊อะ -w-" )

---------------------------------------------------------------------------------------------

(ยังมี ฟิค หมายเลข 2 ต่ออีกเหรอครับ!!!)

ตอนแรกกะว่ามีตอนเดียว แต่จินตนาการฉุดไม่อยู่ค่ะ -w-"

- เซยูต้องพันผ้าให้เลยเหรอเนี่ย ลุงลมขรึมแต่เหมือนติดจะซื่อหน่อยๆเนอะ

- บอกเซยูไปดูหน้าทูเฟสใน Dark Knight ก็ได้ คล้ายๆกัน(แค่คูณ 2 ไม่ใช่ครึ่งซีก)

- อย่าเพิ่งเลิกจิ้นเลยน้า รักคู่นี้อ่า ปูลมกับลุงลม

- แรกๆ ลุงก็จะดูซื่อๆ แต่พอเขียนฟิคเรื่องข้างบน ทำไมลุงดูคิดไม่ซื่อไปซ่ะงั้น
- โอ๊ะ เหมือนๆ ><
- อืมมมมมมม จะว่ายังไงดีล่ะ....เกรงใจแฟนคลับลุงซัลดินล่ะมั้ง.....แต่ก็ยังอยากวาดอยู่นะ ขอเว้นช่วงก่อนเนอะ (-w-") ขอโทษนะคะ
  จะเอาพลังจิ้นทั้งหมดไปลงกับ 'โดกอด' เหอะๆ (หัวเราะแห้งๆ)

- ฟิคน่ารักจริงๆนะ  ตกลงจะไม่เลิกจิ้งลุงมักกรลมแล้วใช่ไหมนี่ อ้าว แล้วเจ้าเสือลมตาเดียวล่ะ อดกินปูเสียแล้ว
- ป.ล.  อยากวาดตอนเซยูใส่ผ้าพันคอให้จังเล้ยยย ผ้าสีไรอ่ะคะ

- เรื่องเกี่ยวกับลุง ดูที่คำตอบของคำถามของน้องสตาร์นะคะ (^^  ) ปูลมกับสิงโตมืดเป็นเพื่อนกันค่ะ (^^)
- อยากเห็นลุงซัลในแบบของคุณโคลจัง (โอ๊ะ! งานเข้า)

<--สีผ้าพันคอค่ะ

---------------------------------------------------------------------------------------------

ปล. (^w^  )

[หมาหน่อ]

- ป๋าใจร้าย!!!! (เดี๋ยวมาเซนิคจะพาคณะหุ่นยนต์ไปตั้งม๊อบหน้าห้องทำงาน คอยดู๊!!!)

- ลุงมังกรก็แทนที่จะรีบกอด โอ้ว เสียดายไปตลอดชีวิตกลวงๆที่เหลือนั่นมั้ยล่ะลุ๊ง!!!!!

- จบแค่นี้เหรอ....บ๊ายบายเซยู

- ซิกบาร์เห็นชอบแหย่ ที่จริงดูๆไปมันก็แอบเป็นพ่อสื่อให้เหมือนกันนะเนี่ย  (นิสัยไม่เลวนี่หว่าตาเฒ่า)

- และคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้.... ไอ้ร๊อคซาส!!!!!!!!!!! ไอ้คนทรยศ!!!! หนีไปมีเพื่อนใหม่เล่นเอาเพื่อนเก่าตายเป็นใบไม้ร่วงเลยรู้ตัวมั้ยเนี่ย!!!! แกได้หัวใจ(กับนามิเนะ)ส่วนคนอื่นเสียหัวใจ!! ไอ้เลวเอ๊ย!!!!!  ฟู่ว ค่อยโล่งหน่อย

- จะว่าไปแล้ว...ป๋าก็ใจร้ายจังเลยเนอะ (ได้ข่าวว่าเธอเป็นคนแต่งไม่ใช่เรอะ...) //โดนเตะหน้าเน็ต
- ฮุฮุ อยากให้มีกอดเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะเอาไปแทรกตรงไหน~ TwT
- จบแล้วค่ะ (^^"  ) ไม่ค่อยถนัดแต่งเท่าไร เลยอาจจะดูจบแบบดื้อๆ ไปหน่อย
   แต่เรื่องตรงนี้ก็จะไปโยงที่ฉากตายในกิจกรรม NoN ประมาณนั้น~ เหอะๆ (หัวเราะแห้งๆ)
   จบเศร้าไปมั๊ยนะ.....แต่ตอนที่แต่งกับเพื่อน แล้วเล่าตอนจบให้เพื่อนฟัง คำแรกที่เพื่อนบอกมาคือ 'ไอ่โหด..' (ซ่ะงั้น)
- ชอบให้ซิกบาร์เป็นพ่อสื่อนะ ดูแล้วฮาดี ฮุฮุ
- ใจเย็นๆ (-w-  )


(ขอโทษค่า!!!!! ไม่รู้ไปจิ้มอีท่าไหน ทำไมกระทู้มันถึงแยกจากอันข้างบนได้ล่ะเนี่ย TT )(ช่วงนี้ยิ่งเบลอๆ อยู่ด้วย)

[steelbus]

ซิกบาร์เลือดลงหัว  ฮา ก๊ากกก

สนุกมากครับ แต่ แอบเศร้าตอนจบ  ....

ปล.  ชอบรูปสุดท้ายมาก เหอๆ

[Saixmedrik]

งึมงัมๆ รักกันดีๆ อย่าให้ลมพัดมาในถ้ำบ่อยนักจิ หนาวววววว~ -w-

* saixmedrikเบอร์27 ซัดตัวชื่อเดียวกันแต่ไม่มีเบอร์กระเด็นไปไกลๆ

เออ..... ชั้นไม่หนาวนะ ไม่หนาวทั้งผิวหนังทั้งกระดูกสันหลังเลย เพราะชั้นถือว่ามันไม่เกี่ยวกับชั้นอยู่แล้ว *ยักไหล่*
มัวแต่ซึนกันทั้งคู่ไม่ว่า ตราบใดที่มันยังไม่เกี่ยวกับชั้นอ่านะ.... นั่งเลี้ยงหมาอยู่ดีๆมีเรื่องขยันเข้ามาหาตัวซะงั้น


อนึ่ง.... ในถ้ำตอนนี้หมา/งูไม่ค่อยมาป้วนเปี้ยนอยู่เท่าไหร่ จะมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้นะ
......ไม่รู้ทำไมตั้งแต่มีตุ๊กตา หมา/งูมันออกไปนอนนอกถ้ำกันหมดเลยก็ไม่รู้ สงสัยมันกลัวก็อดซิลล่า(?)หละมั้ง?

อา...ไหนๆมีตุ๊กตาก็อดซิลล่า(???)แล้ว แสดงว่ารู้แหล่งหาซื้อแล้วสิ ปีหน้าขอเป็นตุ๊กตาคิงกิโดร่าหรือไม่ก็ม็อทร่ามาเข้าคู่กันก็ดีนะ

* saixmedrikตัวเตี้ยไม่มีเบอร์ งุบงิบอยู่ไกลๆ

ดูยังไงเป็นก็อดซิลล่า? - -"

[アプリコット_Lollip]

จินตนาการพี่หมาหน่อเลิศมากๆ เป็นฟิคที่อ่านแล้วเพลินมากๆ ค่ะ (โดยเฉพาะเวลาหกโมงตนอที่คาเระอาบน้ำแล้วจิม้จนเมื่อย มาอ่านฟิคพี่แล้วแขนหายเมื่อยเลยค่ะ = =b)

รูปสุดท้ายของกระทู้นี้เล่นเอาอายแทน เอิ๊ก ! แต่ดูกี่ทีตุ๊กตาก็น่ารักอ่ะ แอร๊ยยยยยย
//ฉกตุ๊กตากกลับบ้าน


ป.ล. ตอนสุดท้ายเศร้าดีนะคะ แต่สำหรับหนูดูในความรู้สึกที่แบบว่า แอร๊ย (<== ไม่รู้จะอธิบายยังไงน่ะค่ะ ฮ่าๆๆ TvT")
ป.ล.2 รูปที่จิ้มมังกรเซยูดูน่ารักมากๆ เลยค่ะ อาจจะเพราะแก้มสีชมพูระเรื่อ ?